Weet je nog die keer dat Ed Sheeran bij Humberto zat? Gitaar bij de hand, glimlach op het gezicht, alsof-ie net een cupcake had gekregen. Nu is het allemaal anders. Humberto noemt hem ‘ruggengraatloos’. En ‘laf’. Alsof-ie ineens een papiertje onder zijn deur schoof met: “Het is uit. Jij bent te zacht.”
Maar wacht… wat is er gebeurd? Gisteren nog samen lachend over een mop over schapen (ja, Ed heeft er echt eentje verteld), vandaag: “laf”? Ik snap er niks van. Was er ruzie over een thee? Of heeft Ed per ongeluk Humberto’s favoriete afstandsbediening vastgehouden?
Nee, het gaat over iets anders. Iets groots. Iets waar je echt ruggengraat voor nodig hebt. Maar welke kant kies jij als je miljoenen fans hebt en iedereen kijkt naar wat je zegt? Kies je voor de stilte? Of kies je voor de storm?
Humberto denkt dat Ed voor de stilte koos. En dat dat laf is. Alsof je tijdens een potje Monopoly wegloopt als je bijna failliet bent. “Ik ga even frisse lucht scheppen,” en dan nooit meer terug.
Maar is het zo simpel? Moet een zanger altijd iets zeggen? Moet hij politiek zijn, of fel, of schreeuwen op Insram? Of mag hij gewoon liedjes schrijven over zijn hond en zijn vriendin?
Humberto denkt van niet. Hij wil meer. Hij wil vuur. Hij wil dat Ed iets doet. Iets zegt. Iets breekt. Maar misschien is Ed juist sterk door niets te doen. Door niet mee te doen aan het geschreeuw.
Of misschien heeft Humberto gewoon een slechte dag. Of een vieze thee gehad. Of denkt hij: waarom zeg jij niks, terwijl ik het wel doe?
Het is een rare wereld. Vroeger was een interview gewoon een kop thee en een mop. Nu is het een test. Een auditie voor morele moed. En als je lacht, maar niet vecht, ben je “laf”.
Ik zet de tv uit. Pak mijn eigen kop thee. En denk: misschien is het allemaal gewoon te veel. Te snel. Te zwaar. Voor Ed. Voor Humberto. Voor ons.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘