Gisteren was het weer zo’n dag. De dag dat Nederland stil blijft staan bij een man die al twintig jaar dood is, maar nog steeds harder zingt dan de meeste actuele artiesten op de radio. André Hazes zou 75 zijn geworden. En terwijl de rest van het land met een traantje in het oog “Zij gelooft in mij” neuriede, zwijgde zijn dochter Roxeanne.
Geen post. Geen verhaal. Geen kaarsje op Insram. En dat, zeggen sommige mensen, is gewoon niet goed. “Je weet welke impact hij nog steeds heeft,” werd er tegen haar gezegd. Alsof iedereen die ooit iets van betekenis was, automatisch een levenslange verplichting oplegt aan de kinderen die achterblijven. Alsof je vaders roem een soort abonnement is: jaarlijks vernieuwen of direct uitgeschakeld.
Maar hou nou eens op. Moet Roxeanne elk jaar op dezelfde dag haar verdriet in een transparant doosje pakken, er een kaarsje voor aansteken en het delen met 2,5 miljoen volgers? Moet ze doen alsof het vandaag de eerste keer is dat ze zonder hem verder? Alsof ze geen eigen leven heeft, geen eigen pijn, geen eigen manier om te rouwen?
Intussen stond haar stiefmoeder Rachel wel op tv, met een glimlach zo groot als een krokettenzak. Foto’s, herinneringen, tranen op maat. En dat mag. Dat is haar keuze. Maar waarom moet iemands stilte dan direct als ontrouw worden geïnterpreteerd? Alsof zwijgen harder schreeuwt dan zingen.
De media maken er weer een drama van. Alsof het om respect gaat, maar het voelt eerder als controle. Hou van André? Dan moet je het ook zeggen. Op de juiste dag. Op de juiste manier. Met de juiste emoji. Alsof rouw een verplichte column is die je elk jaar op dezelfde datum moet invullen.
Maar weet je wat? Soms is stilte ook een antwoord. Soms is het genoeg om gewoon door te ademen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘