Wist je dat reclame ook kan ademen? Gisteren zat Paul Römer, tv-oma van ons land, lekker in de studio van NPO Radio 1. Niet om thee te drinken of over het weer te klagen, nee. Hij deed iets veel geks: hij praatte over zijn neef.
Thijs Römer. Ja, die. Die man met het verleden dat je niet zomaar vergeet. Maar volgens Paul heeft-ie nu een ‘práchtige’ show. Zo zei-ie het, met die nadruk. Alsof je een taart presenteert op een verjaardag.
En dan denk je: fijn, mensen mogen veranderen. Maar wacht. Waarom gebruikt NPO – ons publieke geld – de eigen zender om dat te vertellen? Is dat geen gratis reclame? Alsof je bij de bakker bent en de caissière roept: “O, mijn neef verkoopt ook brood, kijk eens op zijn website!”
Ik zit hier met mijn afstandsbediening in de hand, thee koud, en denk: wie beslist dit? Wie zegt: ja, deze man mag weer in beeld, via onze ether? Is er iemand die nee durft te zeggen? Of is alles weer ‘kunst’ en ‘herstart’ zodra er een microfoon openstaat?
Het is niet om het theater. Het is om de plek. De plek waar je mag terugkomen. En of die plek voor iedereen open is, of alleen voor wie de juiste oom heeft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘