Je zit lekker op de bank, thee in de hand, afstandsbediening binnen handbereik. Dan floept er ineens een bericht voorbij over een boek voor scholieren. Niet zo’n saaie grammaticagids, nee, dit is van Tim Hofman. De man die normaal gesproken slimme dingen zegt over media, heeft nu een boek geschreven met tips. Maar niet zomaar tips. Fraudetips. Volgens Victor Vlam, een serieuze tv-criticus, gaat het om trucs om huiswerk te omzeilen.
Catherine Keyl hoort het en schrikt zich rot. “Ik vind het heel, heel heftig. Nou, ik kan er gewoon niet over uit.” Dat zegt ze niet één keer, maar minstens drie keer in een interview. Alsof ze een kapotte plaat is. En eerlijk? Ik snap haar wel. Stel je voor: jij bent ouder, je kind zit te ploeteren over een werkstuk over de Tweede Wereldoorlog, en dan leest het ineens in een boek van een bekende journaliste: “Gebruik ChatGPT, noem het een bron, klaar.”
Maar wacht. Is het nou echt zo bizar? Of is het gewoon realistisch? We leven in 2024. Scholieren googlen al jaren hun werkstukken. Soms plakken ze er een bronvermelding omheen, alsof het een cadeau is. En nu schrijft Tim Hofman dat gewoon op? Is hij de boeman, of de enige die hardop zegt wat iedereen denkt?
Ik denk dat het daarom zo schokt. Niet omdat het verkeerd is, maar omdat het blootlegt. We doen allemaal alsof we nog met pen en papier leren, terwijl de toekomst al in de telefoon zit. En dan komt iemand als Hofman, zegt: “Kijk, zo doe je het”, en dan schrikt Catherine Keyl zich rot. Niet van het bedrog, maar van de eerlijkheid.
Misschien is het boek niet bedoeld als handleiding, maar als spiegel. Of als grap. Maar grappen vliegen niet altijd. Zeker niet als ze te dicht bij de waarheid zitten. En de waarheid is: niemand leest meer boeken over concentratie. Iedereen zoekt de shortcut.
Dus ja, het is heftig. Maar niet omdat het verkeerd is. Wel omdat het klopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘