“Hij komt niet voor de PR.” Die zin, uitgesproken door Mayke van Keep in een interview met *De Ondernemer*, is harder dan ieder jaarverslag. Want wat als Tata Steel geen reddingsoperatie aan het opzetten is, maar juist een offensief? Wat als de aanstelling van Donald Pols geen compensatiemechanisme is voor klimaatverleden, maar een strategische voorwaarde voor toekomst?
Sybrig van Keep noemde het een “opvallende keuze”. Alsof ze zegt: *die man hoort bij de vijand*. Maar in de wereld van industriële transitie is de vijand niet de concurrent — het is de traagheid. En daar is Pols allergisch voor.
Tata Steel zit met een driehoek van problemen: kosten, concurrentie, en een klimaatbelang dat in de weg zit aan overleving. De oplossing? Stop met tegenstrijdigheid en maak van de druk een motor. Pols is geen consultant, hij is een signaal: we gaan niet wachten op subsidies, we gaan innoveren. En we doen het met iemand die de wetenschap kent, de media beheerst, en de lobby doorziet.
Deze overstap is geen knieval. Het is een geclaimde positie. De staalindustrie — lang weggedrukt onder de last van een moraal die alleen uit Den Haag komt — zet nu zelf de agenda. Ze kopen niet alleen technologie, ze kopen geloofwaardigheid. En die is schaars.
Binnen vijf jaar zal niemand meer vragen stellen over Pols’ verleden. Dan zal de vraag zijn: wie heeft de groene stalen revolutie écht aangezwengeld? De antwoorden zullen wijzen naar IJmuiden — en naar de kamer waar een voormalig activist nu een budget beheert van 300 miljoen.
De slimste moves in strategie zien er eerst uit als risico. Tot ze werken.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business