Vertrouwen. Wat een sentimentele bagger. Alsof reclame nog iets te maken heeft met gevoel, met samenzijn, met koffiepauzes waarin iemand roept: “Ik durf te zeggen dat…” Nee, lieverd Anne, ik durf te zeggen dat vertrouwen geen ROI kent. En zonder ROI is vertrouwen niets meer dan een liefdevolle flater.
Toch zit Stokvis op een scherp kruispunt. De Effie voor Biscoff? Uiteraard verdiend. Een crème die smelt op de tong en op de chart. Maar laat me niet geloven dat die briljante pitch ontstond in een kringetje met handjes vasthouden. Nee, die ontstond in een kille vergadering, met cijfers op tafel, een deadline van 48 uur en de dreigende schaduw van de finance director. Daar ontstaat innovatie. Niet in bubbelbaden van empathie.
Netflix? Alleen een naam noemen is al een statement van schaal. Zij hebben geen tijd voor ‘vertrouwen’. Zij hebben data, algoritmen, A/B-geteste plots, en een wereldwijde portefeuille aan abonnementen die elke seconde rekenen. Hun creatieve lef? Een berekende risicoanalyse. Geen ingeving, maar een geoptimaliseerde gok. En dat is precies waarom ze winnen.
Stokvis roept naar het hart, maar vergeet de portefeuille. De reclameweek mag dan kleuren, emoties oproepen en zelfs tranen lokken – als het niet schaalt, is het een dure toneelstuk. En Biscoff? Die won niet door vertrouwen, maar door conversie. Door een campagne die converteert, niet door een team dat klikt. Het verschil is funderend.
Wat blijft? Een nostalgische terugblik van iemand die het digitale front nog net niet helemaal begrijpt. Want de toekomst van reclame is geen ‘vertrouwen’, maar controle. Controle over data, timing, en de vraag: waarom koopt die lul nou echt?
De efficiëntie van emotie is net zolang relevant als de cijfers het bevestigen. Daarna is het sentimenteel afval.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
De echte ideeën komen van vertrouwen
Share with friends:
