We hadden het nog zo goed bedacht. SBS 6, trots op hun vangst: De Rijdende Rechter. Alsof je een bekende huiskat adopteert die ooit op tv was. “Hij is stoer, hij is rechtlijnig, hij trekt kijkers!” En dan? Na twee afleveringen alweer weg. Niet verdwenen, nee, herhalingen van Frank Visser. Alsof niemand merkt dat de kast leeg is.
De rechter die reed, rijdt niet meer. Hij stond stil bij SBS. Te veel stof, te weinig snelheid. Wat begon als een strategische zet, eindigt als een hoofdpijndossier. En dat zeg ik niet zomaar. Ik zeg het vanaf de bank, met een kop thee en een afstandsbediening die niks meer doet.
De publieke omroep stopte ermee, SBS pakte het op – en dacht: dit is het! Maar mensen kijken niet meer naar rechtbanken op zondagavond. Ze kijken naar series waarin iemand valt, huilt, of een moord oplost in 45 minuten. Niet naar een man die langzaam praat over schulden en slechte buren.
Misschien is het ook wel logisch. De Rijdende Rechter is geen entertainment. Het is een spiegel. En die hou je liever niet te lang voor je gezicht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘