René zit daar, met zijn handen in zijn schoot. Alsof hij niks gedaan heeft. En dan begint Estavana. “We moeten wel even wat rechtzetten hier.” Opeens is het geen talkshow meer, maar een rechtszaak. Zij de aanklager. Hij de verdachte. En ik zit thuis met mijn thee, als jurylid.
Het begon zo onschuldig. Een gewone avond bij Vandaag Inside. Estavana, fris van start, proefperiode. Net als een nieuwe siair die meteen de baas aanspreekt. Maar dan met meer glitter. En dan: bam. René. Die man kan niet stilzitten. Moet altijd iets zeggen. Vorige keer vond hij haar te serieus. Te stijf. “Alsof je een handbalwedstrijd presenteert.” Nou, daar heeft ze dus zitten over nadenken. Met een pen. In een notitieboekje. Of in haar hoofd. Wie weet.
En nu: confrontatie. “Jij zei dat!” Alsof ze een kinderfeestje leidt. Maar dan met betere kleren. René kijkt verbaasd. Alsof hij denkt: “Waarom is ze hierover nog steeds boos?” Maar hij weet het wel. Mannen weten altijd wat ze gezegd hebben. Vrouwen weten alleen wat ze er van vonden.
Het is eigenlijk heel mooi. Geen gejank. Geen drama. Geen tranen achter het rookglas. Nee. Gewoon: “Even rechtzetten.” Alsof je een schilderij recht hangt. Een klein tikje. Maar dan met woorden. En publiek.
Ik snap wel waarom Estavana het doet. Ze is nieuw. Ze wil laten zien: ik ben niet bang. Ook niet voor een man met een grote mond en een nog grotere reputatie. En René? Die moet leren: niet alles mag je zeggen. Zelfs als je denkt dat het grappig is.
Maar weet je wat het gekke is? Het voelde niet als een clash. Het voelde als… werk. Twee mensen die hun job doen. Zij: serieus zijn. Hij: gek doen. En dan botsen. Maar niet met geweld. Met zinnen. In een land waar iedereen schreeuwt, is dat bijna verfrissend.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘