Zeg, heb jij nou ook dat gevoel dat er iets aan het smoezen is? Want ik zit hier met mijn thee, kijk naar de afstandsbediening alsof die antwoord gaat geven, en denk: wacht even. Israël mag mee, Israël mag niet mee, Israël zit erin, Israël zit eruit – maar waar is eigenlijk AvroTros?
Jarenlang stond die omroep trots voor de camera met glitter in de ogen en een microfoon in de hand. “Wij zijn het Songfestival!” leek het. Van de groene loper tot de gekke jurken, van de stemmen van Jan Smit tot de blikken van Cornald Maas. Maar nu? Nu is het opeens: “Nee, hoor, we doen niet mee. Omdat… eh… Israël.”
Alsof dat de enige reden is. Alsof Taco Zimmerman ineens een gewetenscrisis heeft gekregen over geopolitiek, terwijl hij jarenlang gewoon meedraaide met alles. Alsof het niet eerder om kijkcijfers, geld, of gewoon de zin erin ging. En nu is het opeens moreel verwerpelijk? Toe nou.
Ik zeg niet dat het geen serieus thema is. Maar als je jarenlang profiteert van een feestje – want laten we eerlijk zijn, het is een groot, gek feest – en dan opeens zegt: “Nee, ik wil niet meer, want…” dan ruik ik toch een smoes. En een behoorlijk doorzichtige.
Want stel: Israël doet niet mee. Dan is het oke? Dan springt AvroTros weer in de bres? Of is het gewoon uit met de lol? Is het feestje te zwaar, te druk, te veel werk voor te weinig erkenning? Misschien is het gewoon: “Taco, ik ben moe.”
Maar zeg dat dan. Zeg: “We zijn er klaar mee.” Niet: “Het ligt aan de politiek.” Want dan klink je niet kritisch. Dan klink je als iemand die een slecht geweten heeft, maar niet durft te zeggen waarom.
En de gewone kijker? Die zit thuis met z’n bord friet en denkt: “Wacht, wat? Geen Songfestival? Maar ik heb mijn jurk al klaar!” Het gaat niet om de politiek. Het gaat om het gekkenhuis. En dat mist ie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘