Toen ik laatst mijn yoghurt at, dacht ik: wat zou Estavana nu weer eten? Rijstwafel? Smoothie? Nee, het was irritatie. Met een flinke scheut ergernis.
Want Estavana Polman, handbalvrouw met een hoofd vol bal en een hart vol liefde, zegt het gewoon hardop: ‘Echt beetje irritant.’ En ja, ik snap het. Steek je neus in mijn koelkast, maar niet in mijn relatie.
Ze heeft Rafael van der Vaart, voetbalkennis met een glimlach die nog steeds werkt, en samen zijn ze een soort mediaplaatje. Maar soms wil je gewoon koffie. Zonder camera. Zonder vragen over ‘hoe jullie het nou echt doen’. Alsof liefde een quiz is met prijzen.
Ze praten er wel over, in interviews. Maar dan mogen ze niet klagen? Nee, zeg. Alsof je een raam opendoet en dan zegt: ‘Hé, waarom waait er wind?’ Tuurlijk waait er wind. Je hebt het raam open.
De showmedia kruipt in je broekzak. Wie belt er? Wie lacht er? Wie zucht er tijdens het afwassen? Alsof we allemaal in een serie zitten waarvan niemand de afleveringen heeft besteld.
Maar ja, zonder media geen podium. Geen verhaal. Geen Estavana die zucht, en geen Rafael die lacht. Dus het is een soort huwelijk. Met drie: zij, hij, en de journalist met het schrijfblok.
Toch. Een beetje rust. Een keer zonder flitsen. Gewoon twee mensen, een bank, en een kat die over de afstandsbediening loopt. Is dat te veel gevraagd?
Nee, zeg ik. Maar blijkbaar wel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘