Gisteravond was alles klaar. De nagels gedaan, de jas gestreken, de kinderopvang geregeld. Linda de Mol liep de rode trap op, alleen. Geen Jeroen. Geen handje vasthouden. Geen arm om haar schouder. Alleen een glimlach die iets te strak zat.
Je zag het aan de foto’s: iedereen keek. Niet naar de film. Niet naar Johnny. Naar wie er wél miste. En wie er niet bij was, was Jeroen Rietbergen. Ex-bandleider. Ex-schandaal. Huidige liefde van Linda. Of nou ja: liefde. Want liefde is iets wat je ook samen mag tonen. Zonder schuilen.
Maar Jeroen bleef thuis. “Voor de hond”, zeggen sommigen. Alsof de hond opeens zo zwaar ziek was dat hij niet kon komen. Alsof de hond nooit meegaat naar premières. Alsof “de hond” niet gewoon een standaardzin is als je niet wilt zeggen: “Ik durf niet.”
Want dat is het. Het durven. Na het Voice-schandaal is de naam Rietbergen nog steeds een rode knop. Druk erop, en direct begint het gezeur. En dus blijft hij weg. Niet omdat hij niets te zeggen heeft, maar omdat anderen te veel zeggen.
Linda loopt alleen de trap op. Maar ze is niet alleen. Ze heeft Johnny. Ze heeft het werk. Ze heeft de show. En misschien is dat nu net het punt: soms moet je iemand missen om te laten zien dat je sterk bent. Of misschien is het gewoon pijnlijk. En hou je de liefde thuis, omdat de wereld er nog niet klaar voor is.
Of misschien heeft de hond echt buikpijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘