Weet je wat het is met mannen als John de Mol? Ze bouwen een mediempire, maar willen niks met camera’s te maken hebben. Alsof je een pizzeria opent en dan zegt: ‘Nee, ik eet geen pizza.’ John stond weer eens voor de lens van RTL Boulevard, dit keer met vrouw Els – en dat zeg je als je serieus bent. Niet: ‘Hé, kijk eens wie er is!’ Maar: ‘Hier is mijn vrouw. Punt uit.’
Hij kapt het echt af, zeggen ze. Alsof hij een boom omhakt met een nagelschaartje. Maar nee, het is serieus. John, de man die miljoenen verdient met kijkers die huilen, lachen en schreeuwen, wil zelf niks met al die show. Hij staat er, zwaait, zegt ‘dankjewel’ en wil weer naar huis. Naar zijn stoel. Zijn pantoffels. Zijn Els.
Zijn zoon Johnny had een première. Wat precies? Geen idee. Maar het was blijkbaar groot genoeg om pap en mam te laten komen. En dan staat John daar, met zijn vaste blik van ‘ik heb net een miljoen verdiend, maar ik wil gewoon thee’. En Els – zij glimlacht. Zij is de buffer. De vrouw die zegt: ‘Hou op met drammen, John, je staat er alweer in.’
Wat is het toch met rijke mannen die denken dat ze bescheiden zijn? Ze hebben alles, maar doen alsof een camera een bedreiging is. Alsof het een luipaard is dat op de bank ligt. Maar ze blijven komen. Omdat het nodig is. Omdat Johnny iets doet. Omdat Els zegt: ‘Doe nou mee, anders denken ze dat je dood bent.’
Dus hij doet mee. Maar hij kapt het af. Geen interviews. Geen close-ups. Geen ‘hoe is het echt met je?’ Hij kapt het af. En wij? Wij kijken. We lezen het. We lachen. En we denken: daar gaat-ie weer. De man die alles maakt, maar niks wil zeggen over zichzelf.
Alsof je de schepper van de frietketen bent en nooit patat eet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘