RTL’s illusie van relevantie

De illusie dat PR nog iets te maken heeft met persrelaties is definitief geslonken. Wat ooit een vak was, is nu een geautomatiseerde contentfabriek waarin de helft van de PR’ers journalisten zelden of nooit belt. Geen telefoontje, geen gesprek, geen relatie. Alleen een e-mail met een persbericht dat niemand leest, verpakt in het woord ‘uniek’ – alsof dat nog iets betekent in een wereld waarin alles uniek is, en dus niets.
Het is geen toeval dat slechts 41 procent van de journalisten nog vertrouwen heeft in PR-professionals. Die cijfers zijn niet dramatisch – ze zijn structureel. Ze vertellen over een sector die zichzelf heeft opgegeten. Weg van de redactiekamer, rechtstreeks naar de analytics-dashboard. Weg van het gesprek, naar de distributieketen. En daar, in die koude keten van e-mails en metrics, is de menselijke factor overbodig geworden. Maar ook het geloof.
Ik hoor regelmatig van PR-dienstverleners dat ze ‘storytelling’ bedrijven. Wat een baggerwoord. Storytelling zonder contact is zoals een liefdesbrief schrijven zonder ooit de ander te ontmoeten. Leeg. Theatraal. En uiteindelijk: ongeloofwaardig. Als je journalisten niet belt, niet kent, niet begrijpt wat ze nodig hebben, waarom zouden ze dan jou vertrouwen? Waarom zouden ze jouw bron serieus nemen? Je bent niet langer een vertrouwensfiguur, je bent een spambron.
En toch blijft men investeren. In tools, in platforms, in ‘smart distribution’. Alsof meer e-mails meer impact opleveren. Alsof je met 500 persberichten per dag de realiteit kunt vormgeven. Maar de waarheid is simpel: als je niet belt, ben je onzichtbaar. En onzichtbaar zijn in de media is hetzelfde als dood zijn. Zeker voor een PR’er.
De overlevenden in dit vak zullen zijn wie durven bellen. Echte relaties opbouwen. Geen data-analyse in plaats van een gesprek. Geen KPI’s als excuus voor luiheid. Maar een stem. Een naam. Een gesprek. Dat is het enige wat journalisten nog herkennen als professionaliteit. En dat is precies waarom de meeste PR’ers nooit meer worden uitgenodigd voor een interview – laat staan serieus genomen.
De sector krimpt niet door gebrek aan budget. Hij krimpt door gebrek aan moed. En zolang men blijft geloven dat automatisering de oplossing is voor een menselijk tekort, zullen de journalisten – en dus de publieke opinie – gewoon doorgaan zonder hen.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business