Weet je wat ik vandaag weer moest denken? Terwijl ik mijn thee inschonk, dacht ik: wat zou Marco Borsato nu écht doen als hij wakker wordt? Eerst de telefoon checken, dan de spiegel, en daarna waarschijnlijk een zangles. Want Marco, die is weer bezig. En Angela de Jong? Die kotst. Letterlijk niet, hoor. Maar vanbinnen wel.
Ze schrijft er weer over. Weer. En weer. Net als vroeger, toen we allemaal dachten: o, daar is-ie weer, Marco. Maar nu is het anders. Nu is het: o, daar is-íéér weer, Angela. Want elke keer als Marco zich beweegt, schiet zij als een wesp uit de startblokken. ‘Naakt op bed!’ roept ze bijna. Alsof we dat nog niet wisten. Alsof we dat vergeten waren.
Maar waarom nu juist ‘naakt op bed’? Waarom niet: ‘Marco, trek wat aan’? Of: ‘Marco, blijf gewoon liggen’? Nee, het moet dramatisch. Het moet schokken. Maar we schrikken niet meer. We zuchten. We draaien de afstandsbediening een keer harder. We denken: o ja, natuurlijk. Daar is-ie weer.
En toch. Ergens begrijp ik Angela wel. Zij zit op de bank, kijkt naar het nieuws, en denkt: wacht, dit mag toch niet? Maar het mag wel. Of beter gezegd: het gebeurt gewoon. En wij kijken. Of we kijken niet. Maar Marco zingt wel. Altijd.
Ik vraag me af of hij ooit zomaar een kop thee drinkt. Zonder camera. Zonder tekst. Zonder publiek. Of hij ooit gewoon wakker wordt, kijkt naar het plafond, en denkt: ik ben gewoon iemand. Maar misschien is dat ook niet fair. Want Marco is nooit gewoon iemand geweest. Marco is altijd al iemand op een bed. Alleen nu is het niet meer zo leuk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘