Ik zat gisteren te kijken naar een reclame voor een nieuw soort yoghurt. Die smeerde zichzelf uit over het brood, zo’n beetje zoals Arjen Lubach zichzelf vroeger uitstrooide over Nederlandse tv. Maar tegenwoordig? Stilte. Net als bij die yoghurt: veel belofte, weinig daad.
René van der Gijp zegt het ronduit: hij hoort niemand meer over Lubach. En eerlijk? Ik ook niet. Mijn buurvrouw praat nog meer over haar nieuwe wasmachine dan over Arjen. En die draait ook maar om zijn as.
Vroeger was hij overal. Op tv, in de krant, op je scherm. Alsof je hem niet kon missen. Nu? Zijn show trekt amper 300.000 kijkers. Dat is minder dan de helft van wat een middagquiz op RTL4 vroeger trok. En dan had je nog geen quizvragen over het leven.
Lubach had de tijd, de plek, het platform. Maar blijkbaar niet meer de mensen. Of in elk geval: niet meer genoeg. Het is alsof je een microfoon hebt, maar niemand meer luistert. Dan kun je schreeuwen wat je wilt, het wordt toch stil.
Ik vraag me af: is het de man of de tijd? Misschien is Nederland gewoon moe van het nadenken. Of misschien is het allemaal te serieus geworden. Lubach wilde veranderen, wijzen, schudden. Maar soms wil de mens gewoon een kop thee en geen les.
René van der Gijp zegt het botweg. Geen haat, geen haast. Gewoon: ‘Hoor je er iemand over?’ En dan stilte. Geen echo. Geen reactie. Alsof je een grap maakt in een lege kamer.
Maar goed, misschien is dat ook wel rust. Geen schijnwerpers, geen druk. Gewoon leven. Alleen… als je ooit overal was, is nergens zijn toch een beetje hard.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘