Het begon met een onschuldige mailtje: ‘Uw salaris is gestort’. Maar bij Ferry niet. Bij Ferry is het meer: ‘Uw salaris is gestort… in de schuldbus.’
Zijn appartement heeft nu een rood lintje om. Niet vanwege een verhuispartijtje, maar vanwege beslag. Eerst de Belastingdienst, daarna de VvE. Alsof je bij de kapper bent en iedereen een stukje haar afknipt. Uiteindelijk staat er een kale kop.
Veel mensen reageren geschrokken. Maar ook hard. “Trek een grens!” roepen ze. Alsof je bij de supermarkt staat en iemand de laatste yoghurt pakt die jij wilde. Dan denk je: nee, dit is te ver. Maar Ferry staat al jaren aan de verkeerde kant van die grens. Hij staat er eigenlijk al sinds de aftiteling van GTST.
Hij was acteur. Nu is hij vooral een waarschuwing. Voor iedereen die denkt: dat gebeurt mij niet. Maar het gebeurt wél. Eerst de roem, dan de rommel, dan de rekeningen. En op een dag klopt er iemand op de deur met papieren. Geen fans. Geen cameraploeg. Gewoon de wet.
Toch blijft er iets van medelijden. Want Ferry is geen boeman. Hij is iemand die te veel wilde. Te veel drank, te veel risico, te weinig stoppen. En nu ligt zijn leven op straat. Letterlijk, want zijn deur zit op slot door het beslag.
“Eerst rock bottom”, zegt hij zelf. Alsof hij weet dat je eerst helemaal onder moet zijn, voordat je weer omhoog kunt. Maar hoe lang duurt dat? En wie helpt je dan? De tv heeft hem losgelaten. Zijn vrienden? Zijn fans? Of blijft het gewoon stil, met alleen het geluid van de brievenbus die weer een briefje slipt?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘