Weer een verjaardag, weer een stille deur. Ferry Doedens wordt over twee weken 36, maar niemand weet of hij dat zelf wel weet. Zijn oude manager – ja, die uit de goede-tijden-tijd – rijdt speciaal naar Nederland. Niet voor een talkshow, niet voor een deal. Gewoon: om te kijken of de bel werkt. Of de deur opendoet. Of er nog iemand thuis is.
Vroeger kende iedereen hem van de buis. Nu weet niemand waar hij is. De filmpjes zijn verdwenen, de interviews opgedroogd, zelfs de roddelrubrieken laten hem links liggen. En dat is misschien wel het ergste: niet meer interessant genoeg om over te schrijven.
Ik denk aan mijn eigen verjaardag vorig jaar. Ik at taart met mijn zus, dronk te veel wijn, viel om één uur ’s nachts in slaap met een halve kaasplank op schoot. Gewoon. Menselijk. Ferry zou ook gewoon mogen zijn. Alleen is ‘gewoon’ blijkbaar het moeilijkst voor wie ooit in de schijnwerpers stond.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘