Je ziet hem weer op tv. Glimlachend. Gezond. Alsof alles in orde is. Maar dan lees je: ‘Wat als ik hem op een dag dood vind?’ En dan snap je: dit is geen comeback. Dit is een noodkreet.
Ferry Doedens, ooit de koning van de glimlach in de soap, nu alleen in een kamer met te veel stille uren. Geen contact met zijn moeder. Geen bericht. Geen bel. Alsof hij verdwijnt terwijl hij nog leeft.
Hij zegt tegen RTL: ‘Het gaat goed.’ Maar wie zegt dat nou? Mensen die het niet goed hebben, zeggen dat altijd. Met een glimlach. Voor de camera. Voor de rust. Voor de schijn.
En zijn moeder? Die wacht. Dag na dag. Bang dat de telefoon nooit meer gaat. Bang dat de deur nooit meer opengaat. Bang dat de volgende keer dat ze iets hoort, het einde is.
We kijken ernaar. We lezen het. We zeggen: ‘Ach, arme man.’ En dan pakken we de afstandsbediening en zappen verder. Alsof het een serie is.
Maar het is geen serie. Het is iemand met een naam. En een moeder. En een hart dat nog klopt. Hopelijk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘