Victor Vlam zit niet op de bank met een bak friet, maar toch heeft hij iets te melden over Gerard Joling. En het is geen lovende recensie. Nee, het is meer een waarschuwing: “Stop met liegen.” Alsof Gerard een kind is dat betrapt is bij de snoepautomaat. Maar waar gaat het over? Over een serie. Of toch niet? Over de waarheid. Of toch half?
Want Gerard zei: “Geen derde seizoen van Only Joling.” En dan, plots, zegt hij: “Toch wel!” Alsof hij zijn eigen script vergeet. Alsof hij denkt dat we niet opletten. Maar Victor ziet het. En Victor zegt: dit gaat slecht aflopen. Niet voor de serie, nee, voor het imago. Want elke keer als Gerard iets zegt, wordt het een beetje moeilijker om te geloven: is dit waar? Of is dit tv?
Je kunt veel zijn in de media, maar geloofwaardigheid is kostbaar. En die slijt als je steeds van mening verandert. Alsof je zegt: “Ik eet geen taart,” en dan staat er een halve appeltaart op tafel met jouw vork ernaast. Dan gelooft niemand je meer als je zegt: “Ik hou niet van zoet.”
Maar goed, misschien is het ook wel slim. Misschien is het precies de bedoeling dat we twijfelen. Want dan kijken we juist wel. Dan lezen we artikelen zoals dit. Dan kijk je uit voor het volgende seizoen. Of niet. Of toch wel. Wie weet? Wie gelooft?
Maar Victor heeft een punt. Als je te vaak zegt: “Het is niet zo,” en dan later: “Toch wel,” dan word je geen held. Dan word je een puzzel. En mensen houden niet van puzzels die zichzelf steeds veranderen. Ze willen een kop thee, een zitkussen, en een presentator die ze kunnen volgen. Zonder naslagwerk.
Dus, Gerard: misschien gewoon even zeggen wat er is? Zonder extra’s? Zonder draaien? Want het publiek is niet dom. Het publiek zit thuis. Met de afstandsbediening. En een beetje argwaan. En dat is niet goed voor de kijkcijfers. Of voor de rust op de bank.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘