Eerst dacht ik: leuk, een tripje naar Sittard. Maar dan niet als jij. Thom Goderie van SBS moest erop af, helemaal vanuit Amsterdam of waar hij ook vandaan kwam, met camera, microfoon en een glimlach op zak. En dan? Dan doet Gerard Joling alsof hij niet thuis is. Niet eens een zwaaitje uit het raam. Niks.
Je stapt in de auto, rijdt een uur of twee, belt aan – en dan zegt iemand die jarenlang iedereen met kerst liet meezingen: “Nee, geen commentaar.” Alsof je iemand komt brengen en de deur wordt dichtgeduwd. Zonder zelfs een “fijne dag nog”.
Joling stopt bij de Toppers. Na 21 jaar. Dat is lang. Langer dan sommige huwelijken. Langer dan sommige abonnementen op Netflix. En dan wil je er niks over zeggen? Niet eens een “het was mooi maar ik wil rust”? Nee. Stilte. Als een afstandsbediening die niet meer werkt.
Maar Thom Goderie? Die staat daar. Met zijn microfoon. Zoals wij thuis staan met onze afstandsbediening, kijkend naar het nieuws. Wachtend op een reactie. Op een gevoel. Op iets. En dan: niets. Een leeg scherm. Een zanger die wegloopt. Een verslaggever die terug moet.
Ik snap het wel, hoor. Soms wil je gewoon niet praten. Je wilt brood halen, de was ophangen, geen vragen beantwoorden over “emoties” en “toekomstplannen”. Maar als je 21 jaar lang iedereen laat meezingen op “Wij zijn weer eens verliefd”, dan mag je toch wel een klein beetje uitleg geven? Al is het maar voor de man uit Sittard die voor niks reed.
Of is dat juist het punt? Dat het niet om de man met de camera gaat, maar om de man die wil stoppen? Zonder poespas. Zonder afscheidsinterview. Gewoon: dicht. Einde. Geen toegang.
Misschien is dat wel het meest eerlijke wat je kunt doen. Geen verhaal verkopen. Geen tranen op bestelling. Gewoon: ik ben er klaar mee. Punt.
Maar toch. Arm hoor, die Thom. Eerst denk je: ik ga Joling spreken. Dan kom je aan, en het enige wat je krijgt is een stilte die harder klinkt dan “Wij zijn weer eens verliefd”.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘