Hij belt niet. Hij appt niet. Hij nodigt niet uit voor borrelavondjes. En al helemaal niet sinds die Vieze Jack erin is gekropen. Hans Kazàn over Jamie Kames: “Ik zie haar nooit.” Alsof ze is opgegaan in de mist. Of in de achtertuin van RTL.
Zoon Steven zit er middenin. Ex-vrouw Jamie zit eruit. En Hans? Die zit op de bank. Met een kop thee en een hoofd vol vragen. Want hoe ga je daarmee om als je zoon wordt verlaten voor een man die zijn artiestennaam draagt als een slijmshirt?
Ik snap het wel een beetje. Je wilt je kind steunen. Maar je ex-schoondochter? Die is ineens een vreemde. Geen familie meer. Misschien zelfs een beetje de boef in jouw verhaal. Dus hou je afstand. Geen feestjes. Geen kerstdiners. Geen “leuk dat je er bent, Jamie!” op WhatsApp.
Maar ja. Dan lees je toch dat ze nog wel eens praten. Al is het maar over de kinderen. Of over wie de planten watert. Dan denk je: o, dus er is nog contact? Maar Hans zegt: “Nooit.” Alsof het een zin is uit een sprookje. “En nooit meer zag men haar…”
De mediawereld roert er graag in. Want drama verkoopt. Maar ik zit hier met mijn thee en denk: is dit nou echt zo gek? Mensen breken. Mensen gaan. Mensen zien elkaar niet meer. Zeker niet als er een Vieze Jack tussen zit.
Het is geen film. Het is geen talkshow. Het is gewoon leven. Moeilijk, rommelig en zonder aftiteling. En soms zie je iemand gewoon nooit meer. Ook al woonde ze ooit in je familie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘