Gisteren weer zitting over Marco. Maar niemand kwam. Geen camera’s, geen journalisten met notitieblokjes. Alsof er niets aan de hand was. Terwijl het vorig jaar nog krioelde van de pers. Toen was het: “Marco terug in de rechtszaal!” En nu? Stilte. Alsof iedereen is vergeten wie hij is.
Misschien is het omdat we het al kennen. Het verhaal. De zanger, de beschuldigingen, de media, de woede, de tranen. Nu is het tweede hoorzitting. De “en nu nog eens”-ronde. En daar komen mensen niet voor. Geen nieuwe trui, geen nieuwe quote, geen nieuwe scène. Alleen een man die weer moet komen opdagen.
Ik zeg niet dat het niet belangrijk is. Maar mensen zijn moe. Echt waar. Eén keer schokkend – oké. Twee keer? Dan pak je de afstandsbediening en zet je op iets met minder zwaar. Iets met een hond of een koffiebar in Italië.
En de media? Die zitten nu bij andere zaken. Andere namen. Andere schandalen. De aandacht is verhuisd. Net als bij een buurman die te vaak ruzie maakt. Eerst kijken we allemaal over de schutting. Dan horen we het weer. En na een tijdje? Denken we: oh ja, die. En doen we de gordijnen dicht.
Maar het gaat nu juist om de tweede keer. Om de voortgang. Of er iets verandert. Of er iets leert. Maar niemand kijkt meer. Terwijl dat misschien juist nodig is. Niet voor het spektakel. Maar voor wat er achter zit. De regels. De waarheid. De consequenties.
Toch blijf ik denken: waarom nu niemand? Is het uitgezongen? Of zijn we gewoon afgehaakt? Alsof we midden in een serie zijn gestopt. En vergeten zijn waarom we begonnen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘