Je ziet het zo vaak: iemand zegt ‘dit is linkse tv!’ en dan weet je al waar het heen gaat. Alsof linkse tv een ziekte is. Alsof het een smet is op je overhemd. Alsof je dan meteen een kop thee met suiker en een biologische mufgeur krijgt. Wierd Duk zat aan tafel bij Vandaag Inside, en voelde zich blijkbaar als een eenzame vos in een kippenhok. Iedereen juichte, hij trok een gezicht alsof hij per ongeluk in een citroen had gebeten.
De rest vond het mooi dat een islamitische senator Trump uitdaagt. Wierd vond het blijkbaar ‘heel links’. Alsof ‘links’ een plek is, zoals Dordrecht of Lelystad. Alsof je daar een bordje zet: ‘Let op, hier begint het linkse tv-gebied’. Maar weet je wat echt opvalt? Dat Wierd zich zo snel ‘alleen’ voelt. Alsof één stem tegen tien een catastrofe is. Alsof je in de mediawereld niet gewoon even tegenwind moet kunnen hebben.
Want laten we eerlijk zijn: als je elke keer ‘dit is linkse tv!’ roept, terwijl je gewoon in een discussie zit met mensen die anders denken, dan ben je niet zozeer een held van de vrijheid – dan ben je gewoon slecht in luisteren. En dat is niet links of rechts. Dat is gewoon menselijk. Of juist niet.
Ik zit thuis, kijk naar VI, drink thee. Geen biologische. Gewoon met melk. En ik denk: waarom zo boos? Waarom zo snel ‘linkse tv’? Is het zo moeilijk om te zeggen: ‘ik vind dit anders’? Moet het gelijk een complot zijn? Alsof de hele redactie in een kelder zit met een rode vlag en een foto van Che Guevara?
Nee hoor. Soms is het gewoon een gesprek. Soms is het gewoon televisie. En soms is het gewoon Wierd, die weer eens denkt dat hij de enige is die ziet hoe het werkelijk zit. Terwijl de rest gewoon praat over wat er gebeurt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘