Weet je wat? Ik zat gisteren thee te drinken, en ineens dacht ik: waarom maken we van elk gesprek een gevecht? Alsof het om winnen of verliezen gaat. Alsof het een voetbalwedstrijd is, maar dan met vragen. En dan denk ik aan Dries Roelvink. Die is nog steeds boos. Niet op een buurman, niet op de gemeente, nee, op Renze Klamer. En waarom? Omdat zijn zoon Donny werd aangevlogen. Of nou ja, ‘aangevlogen’ – misschien was het gewoon een gesprek. Maar volgens Dries was het te veel. Te hard. Te veel vragen. Te weinig glimlachen.
Maar wacht. Renze Klamer doet gewoon zijn werk. Hij zit daar met een microfoon, kijkt iemand aan en vraagt: hoe gaat het? Wat denk je? Waarom deed je dat? En opeens is het drama. Alsof je met een kop koffie op bezoek gaat en iemand roept: “Jij komt hier niet meer binnen!” Terwijl je alleen maar wilde zeggen dat de bloemen mooi zijn.
Dries zegt: “Hij heeft het niet!” Alsof ‘het’ iets is wat je in een doosje kunt bewaren. Alsof presentator zijn een talent is dat je of wel of niet hebt. Maar misschien is het gewoon werk. Net als de bakker die brood snijdt. Soms snijdt hij te dik, soms te dun. Maar hij snijdt. En Renze stelt vragen. Soms makkelijk, soms minder. Maar hij stelt.
En waarom blijft Dries erover doorgaan? Omdat zijn zoon werd aangevallen? Of omdat hij zelf niet tegen de wind kan? Omdat hij denkt: als jij mijn zoon pijn doet, dan doe ik jou pijn? Maar Donny is geen kind. Donny is een man. En als je als man aan tafel zit, dan weet je dat er vragen komen. Geen knuffels. Geen warme chocolademelk. Maar vragen.
Ik snap de boosheid wel. Echt waar. Als iemand mijn moeder zou aanpakken, zou ik ook kwaad worden. Maar ik zou niet iedere week roepen dat die persoon ‘het niet heeft’. Dan zou ik eerder denken: misschien is het gesprek gewoon moeilijk geweest. Misschien was Donny niet voorbereid. Misschien had Renze een slechte dag. Of een goede dag, juist. Want een goede dag kan ook pijn doen.
Maar nee. Dries blijft roepen: “Alles is verkeerd!” Alsof er één manier is om iets te doen. Alsof er één waarheid bestaat. Alsof televisie een kerk is, en Renze de dominee. Maar nee hoor. Het is gewoon tv. Met lichtjes, een stoel, en een microfoon. En mensen die praten. Soms lachen, soms huilen, soms kwaad worden.
En wij kijken toe. Vanaf de bank. Met onze thee. En denken: o ja, dat zou ik ook zeggen. Of: nooit gedaan. Of: arme jongen. Maar we vergeten vaak: het is maar een gesprek. Geen oordeel. Geen vonnis. Gewoon woorden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘