Eru’s plantaardige revolutie valt in de verkeerde keel

Een gepelde wortel op een vergaderzaaltafel is nog interessanter dan de gemiddelde plantaardige claim in een Nederlandse supermarkt. Toch zet Eru, het merk dat ooit beroemd werd om zijn zachte boter op kroketjes, nu alles op de blok met een ‘plantaardiger’ variant van het Goudkuipje. Alsof het woord alleen al een businesscase rechtvaardigt. Alsof consumenten niet langer vragen: “Maar smaakt het ook?” maar juist: “Is het voldoende gepolitiseerd?”
Het product is er, de kaas smelt – technisch gezien – maar de scepsis blijft hardnekkig aan de tafel hangen. Niet vanwege een gebrek aan ambities, nee, maar vanwege een gebrek aan moed. Eru presenteert dit niet als een disruptie, maar als een concessie aan de tijdgeest. Geen krachtige beweging voor duurzaamheid, maar een zachtgekookte aanpassing aan het plichtschaapje van de plantaardige trend.
Bekijk de cijfers. De plantaardige markt groeit met 12% per jaar, maar de retentie ligt onder de 30%. Consumenten proberen, maar blijven niet. De reden? Smaak, textuur, en vooral: vertrouwen. En dat laatste is precies waar Eru struikelt. Het merk denkt met dit product een groene vlag te hijsen, maar het ziet niet dat de vlag al half is afgevlagd door eigen onwil om volledig in te zetten. Geen volledige transformatie, geen duidelijke visie – gewoon een licht aangepaste receptuur met een groen laagje eroverheen.
Wat we hier zien is geen innovatie, maar een PR-manoeuvre in een bruine saus. Het is alsof een bankier opeens een hoodie aantrekt en denkt dat hij nu ‘disruptief’ is. Het vertrouwen van de consument is geen bonus, het is de valuta. En Eru betaalt in kleingeld.
De concurrentie? Die bouwt ecosystemen. Deense Paars maakt plantaardige worsten die kauwen als vlees, maar smaken als toekomst. Oatly verpakt cynisme in branding en verkoopt het als rebellie. Eru? Die zegt: “We zijn ook een beetje mee.”
Dit is geen evolutie. Dit is aanpassing onder druk. En in de media, zoals in de supermarkt, is aanpassing nooit genoeg. De enige groei die telt, is groei met identiteit. En die heeft E duimen aan over.
De vraag is niet of de kaas smelt. De vraag is of het nog wel smelt in een wereld waar consumenten slimmer worden, sneller kiezen, en harder oordelen.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business