Je zit daar, met je beenscheer en je beste glimlach, en dan zegt Hélène Hendriks zomaar: “Waarom ben jij het eigenlijk niet geworden?” Alsof je net een taart hebt laten vallen op de trouwfoto. Pijnlijk? Ja. Maar wel terecht.
Sam Hagens zat in De Oranjezomer, de zomerse variant van het koffiekransje met meer camera’s. En Hélène, scherp als een mes dat nooit wordt afgespoeld, rook gelijk dat er iets niet klopte. Eerst dat gedoe met de RTL-screentest – waarbij hij ontkende dat hij had gelogen – en nu dit. Ze pakte hem bij de kraag van zijn zomerse overhemd en schudde zacht. Niet fysiek, natuurlijk. Maar met woorden. Die kunnen ook pijn doen.
“Politiek correct!” roept ze. Alsof ze een alarmknop indrukt. En terecht. Want Sam probeerde net als Welmoed Sijtsma een talkshow te starten. Maar bij haar werkte het. Bij hem? Niet zo goed. En in plaats van dat te zeggen, begon hij te draaien als een afstandsbediening zonder batterij.
Maar Hélène wil geen show. Ze wil waarheid. Echte tv. Niet dat opgepoetste gedoe waarin iedereen net zo blij is als een hond met een nieuwe bal. Nee, zij wil de kriebels, de stiltes, de momenten waarop iemand zegt: “Ja, ik heb gefaald.” Dat is pas menselijk. En dat is pas televisie.
Waarom wordt niet iedereen die iets wil in de media meteen zo aangesproken? Waarom krijgen sommigen een zilveren schotel en anderen een plastic bord met kromme randen? Misschien is het tijd dat we allemaal wat meer Hélène worden. Een beetje scherp. Een beetje nuchter. En vooral: geen gedoe.
Want eerlijkheid? Die zit niet in de scripts. Die zit in de stilte voor je antwoordt. En in de moed om te zeggen: “Ja, ik dacht dat ik het zou redden. Maar het lukte niet.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘