Je zit lekker in je luie stoel, thee op tafel, afstandsbediening binnen handbereik. Dan komt Welmoed Sijtsma op tv en zegt: “Ik verdiende minder dan Sander.” En jij denkt: wacht, is dat nou weer zo?
Niet weer die discussie over gelijke beloning. Alsof je elke keer opnieuw moet uitleggen dat twee mensen die hetzelfde werk doen, ook hetzelfde moeten krijgen. Maar nee hoor, in de media is het nog steeds een verrassing. Alsof iemand zegt: “Hé, wist je dat water nat is?”
Welmoed zegt het rustig, zonder schreeuwen. Geen megafon, geen spandoek. Alleen een stukje in een krant. En toch: direct krijgt ze een tik op de vingers. Alsof ze iets verkeerd deed. Alsof het gezeur is. Alsof het onbeleefd is om te zeggen: “Hé, ik doe net zoveel werk, waarom krijg ik dan minder?”
Maar in de media is het altijd: zorg dat het niet te serieus wordt. Zorg dat het luchtig blijft. Een “tikkeltje gezeur”, zeggen ze. Alsof het om een vergeten koekje gaat, niet om jarenlange ongelijkheid.
Intussen zit Sander ergens in een andere studio, met dezelfde taak, andere portemonnee. En niemand zegt: “Sander, jij verdient te veel.” Nee, nee. De vrouw zegt iets, en dan is zij het probleem.
Ik zeg niet dat alles kapot is. Maar ik zeg wel: hou op met doen alsof het gezeur is. Want als jij en ik hetzelfde werk doen, en jij krijgt 10 euro, en ik 7, dan is dat geen gezeur. Dan is dat een feit.
En feiten zijn niet vervelend. Feiten zijn gewoon waar.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘