Een merk is geen logo. Een merk is een belofte. En als die belofte duurder is dan de portemonnee toelaat, dan breekt de consument die belofte zonder enige spijt.
Zevenenzestig procent van de Nederlandse consumenten stapt over op huismerken. Niet uit noodzaak, niet uit frustratie – nee, uit tevredenheid. Ze proeven het, ze dragen het, ze gebruiken het, en ze concluderen: dit is beter. Niet goedkoper. Beter.
En daar ligt de harde waarheid voor de A-merken die nog steeds denken dat hun logo op een verpakking een premie rechtvaardigt. Die premie is verdwenen. De consument is niet langer geïndoctrineerd door glossy campagnes en tv-commercials van drie seconden. Hij is geschoold. Door inflatie. Door de schaarste. Door de eenvoudige realiteit dat een pak spaghetti van de supermarkt smaakt zoals het moet smaken – en niet zoals een droom van een creatief directeur.
De huismerk is geen troostprijs meer. Het is de prijsstrijd gewonnen. En wat doet het A-merk? Het verdedigt zijn margin met slogans als “traditie”, “kwaliteit”, “erfgoed”. Alsof erfgoed betaalt de huur. Alsof traditie de energierekening dekt.
Maar kijk eens goed: wie nog steeds blind trouw is aan een merk, is geen trouw consument – hij is een dwaas. Of een dromer. En dromen hebben we niet meer. We hebben prijzen. En prijs-kwaliteitverhoudingen.
De nieuwe loyaliteit heet niet Nike, Coca-Cola of Heineken. Die heet Aldi. Lidl. Plus.
En het ergste? De A-merken zien het gebeuren. Ze zien de cijfers. Ze zien de schatkist leeglopen. En wat doen ze? Ze lanceren een goedkopere variant. Een “light”-versie. Alsof je een Bentley kunt maken in een budgetklasse en dan verwacht dat mensen blijven geloven in luxe.
Nee. De tijd van merk is voorbij. De tijd van waarde is begonnen.
En wie dat niet snapt, is overbodig.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Het Einde van het A-merk
Share with friends:
