Eén moment staat-ie te schreeuwen over pleurisnarcisten, het volgende moment drinken ze samen thee met koekjes. Alsof er niks gebeurd is. Alsof je moeder niet net live op tv is afgeschilderd als een mens dat alleen maar rotzooit in andermans leven.
Ik zit hier met mijn afstandsbediening in de hand, koffie koud, mond open. En jij denkt: dit is een serie. Maar nee. Dit is echt. Dit is de familie Hansler.
Vorige week nog dacht ik: hier komt een scheiding aan. Echt uit elkaar. Geen kerstkaart meer. Geen verjaardagstaart. Niks. Maar nu? Nu is het weer ‘heppiedepeppie’. Alsof je een ruzie uitzet als de tv. Knop erop, knop eronder.
Wat is nou de waarheid? Was het toneel? Of is het nu toneel? Want als dit echt is, dan zijn we verder dan ik dacht. Dan snappen we niks meer van familie. Van liefde. Van een normaal gesprek zonder camera.
Ik snap wel waarom mensen dit kijken. Niet voor de actie, niet voor de kleding, maar voor dat gevoel: zou jij dit aankunnen? Zou jij zo kunnen blijven zitten terwijl je kind je een pleurisnarcist noemt? En zou jij, als moeder, daarna nog koekjes aanbieden?
Het is geen tv. Het is een test. Voor ons allemaal. Hoe ver gaan we? Hoe hard moeten we schreeuwen voordat iemand eindelijk zegt: stop.
Maar nee. Dan komt er een nieuwe aflevering. Met zon. Met lach. Met een knuffel. En wij kijken weer. Want misschien, heel misschien, leren we ooit hoe het zit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘