Had je gisteren ook dat gevoel dat je iets wilde vertellen, maar iemand anders het al voor je deed? Zo voelt het voor Evert Santegoeds. Hij zat klaar met een mooi verhaal: Humberto Tan wordt opnieuw vader. Leuk nieuws, toch? Maar in plaats van het zelf te mogen breken, zag hij hoe Humberto het zelf naar RTL Boulevard bracht. En dan niet zomaar – nee, met een knipoog en een flinke knipoog erbij.
Evert had het netjes gevraagd: mag ik dit morgen in Privé zetten? Wachtte op wederhoor. En toen? Pats. Humberto pakte de primeur zelf. Alsof je een taart uit de oven haalt en iemand zegt: “Lekker, ik eet hem op.” Frustrerend? Ja, zeg. Zeker als je net denkt: ik heb hier netjes om gevraagd, ik werk volgens de regels.
Maar goed, Humberto is geen domme man. Hij weet hoe media werken. En misschien dacht hij: waarom zou ik wachten op een blad als ik het zelf kan zeggen? Tegen RTL, waar hij zich thuis voelt. Geen gedoe, geen vragen, gewoon: “Ja, ik word weer papa.” En dan glimlachen. Zonder verdere uitleg. Want dat mag.
Maar voor Evert is het balen. Je doet je best, je checkt alles, je bent beleefd – en dan word je gepakt. Alsof je de afstandsbediening hebt gelegd en iemand zet de tv toch op zijn favoriete kanaal. Het voelt niet eerlijk. Al weet je: in de media is eerlijkheid soms het eerste slachtoffer.
En toch. Moet je zo nodig alles als primeur verkopen? Is “Humberto wordt weer papa” echt nog nieuws? Of is het gewoon: een man met een grote glimlach en een grote hart, die gewoon blij is? Misschien had hij gewoon een kop thee willen drinken met het nieuws, in plaats van het op tv te schreeuwen.
Maar nee. In deze wereld telt de primeur. En Humberto pakte hem. Frustrerend? Voor Evert, zeker. Voor de rest van ons? We lezen het, schrikken op, en gaan verder met de dag. Tot het volgende verhaal.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘