Jarenlang was Johan Derksen de vaderfiguur van het Nederlandse voetbalcafé. Stoer, rechtlijnig, met een snor die harder was dan zijn meningen. Nu lijkt hij vooral een man die niet kan stilstaan bij een nederlaag. Want nee, het is niet Matthijs van Nieuwkerk die nu in de vuilnisbak van Derksen belandt, maar Renze Klamer. En het is niet één keer, het is telkens weer: besmeuren, kleineren, onderuithalen.
Waarom? Omdat Renze Klamer bij RTL werkt? Omdat hij jong is? Omdat hij lacht bij het nieuws? Of gewoon omdat hij niet bij VI zit? Niemand weet het zeker. Maar wel duidelijk is: Derksen wil hem kapot. Niet met een grap, niet met een zinnetje, maar met aanhoudend gekonkel in columns en uitzendingen.
Vroeger vond Derksen het prima dat Matthijs van Nieuwkerk twintig minuten over een vogel kon praten. Nu is een glimlach van Renze al te veel. Alsof humor in het journaal opeens een misdaad is geworden. Alsof het niet mag dat iemand jong, fris en zónder snor het nieuws brengt zonder drama.
Maar hier zit ik dan, met mijn thee en afstandsbediening, en ik snap het gewoon niet. Waar is de ruimte gebleven? Waar is de ruimte voor een ander geluid, een andere stijl? Moet iedereen nog steeds klinken als een oude man met een microfoon in een rokerig café?
RTL, SBS, VI – het maakt allemaal zo weinig uit. Het gaat niet om het merk op de trui, maar om de toon in de stem. En toch blijft Derksen hameren. Alsof hij denkt dat hij met genoeg negatieve energie de tijd kan terugdraaien. Alsof hij denkt dat als hij Renze maar vaak genoeg noemt, hij hem onzichtbaar kan maken.
Maar Renze is er nu eenmaal. En hij blijft. Met zijn glimlach, zijn stropdas en zijn vlotte manier van praten. En Derksen? Die blijft schreeuwen vanaf de bank. Alsof hij denkt dat hij de zender nog kan veranderen met zijn remote.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘