Als ik Marco Borsato was, zou ik ook boos zijn. Maar dan wel op mezelf, want waarom zou je kwaad zijn op John van den Heuvel? Die man is als een muggenbel – lastig, prikt waar het niet moet, en zoemt vooral veel te lang door.
Sinds Borsato weer op tv komt, is de rust ver te zoeken. Niet bij hem, maar bij de mensen die hem moeten volgen. En John van den Heuvel, misdaadjournalist van beroep en gastheer van het geluid van de waarheid (of wat hij daarvoor houdt), ziet dat met lede ogen aan. Of juist met veel plezier. Wie weet.
Hij zegt dat Borsato woest op hem is. Nou, wie niet? Van den Heuvel roept al jaren dat er iets mis is in de popwereld, en nu denkt hij dat hij de held is die de boel moet rechttrekken. Alsof hij met een microfoon in zijn hand de waarheid mag spreken, terwijl de rest moet zwijgen.
Maar Marco is geen slachtoffer van een misdaad, hoor. Hij is een zanger die terugkomt na een storm. En John is geen rechercheur, hij is een man met een laptop en een mening. Toch doet hij alsof hij de zaak heeft opgelost.
Stel je voor: ze lopen elkaar tegen het lijf op een parkeerplaats. Geen publiek, geen camera’s. Alleen twee mannen die elkaar niet mogen. Wat dan? Een knikje? Een “leuk je te zien”? Of gewoon: “jij bent de reden dat ik niet meer op tv mag”?
Het zou gezellig kunnen zijn. Maar gezellig is het nooit als er iemand staat te wachten met een notitieblokje.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘