Wendy zegt: “Weg romantiek!” en ik snap het. Mijn man kijkt ook altijd met een schuin oog naar alles wat “spontaan” heet te zijn. Maar Sander de Kramer? Die breekt de illusie compleet. En zijn vrouw Wendy? Die zit nu met een lege zetel naast zich, want de magie is weg.
Ik snap het wel. Je ziet zo’n hereniging op tv. Iemand roept: “Mam!”, er vliegen tranen, muziek zwelt aan. En jij denkt: wat mooi. Totdat je hoort dat het drie keer is ingestudeerd. Dan denk je: o. Dus het was niet écht? Of: was het écht genoeg?
Robert ten Brink doet al jaren alsof hij Cupido is. Met zijn All You Need Is Love laat hij mensen weerzien, verliefd worden, huilen. Maar Sander zegt: “Het is nep.” En ja, misschien is het geproduceerd. Maar is iets dan niet meer mooi als het geprobeerd is?
Ik denk: als mijn buurman ineens begint te huilen bij een liedje van Marco Borsato, geloof ik het. Of niet? Maar als ik weet dat er een regisseur achter de schermen staat die roept: “En nu huilen, alsjeblieft!”, dan twijfel ik. Dan denk ik: was het echt? Of was het alleen voor de kijkdicht?
Maar hier is het gekke: ook al weet je dat het gemaakt is, je kunt nog steeds raken. Zoals een film. Je weet dat het verhaal is, maar je huilt toch bij E.T. Of bij Titanic. Dus is het dan nog nep? Of is het juist daardoor echt?
Sander wilde dat zijn vrouw ongeschonden kon blijven. Maar nu weet ze hoe de schroeven zitten. En dat is jammer. Want soms is het fijn om niet alles te weten. Soms is het fijn om gewoon te zeggen: “Wat mooi.” Zonder na te denken over wie de microfoon vasthield.
Maar goed. De waarheid is blijkbaar: alles is gemaakt. Zelfs de verrassingsfeestjes. Zelfs die “toevallige” ontmoeting bij de supermarkt. Alles. Dan maar huilen bij een soap. Daar weet je tenminste zeker dat het nep is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘