Je weet dat iets serieus is als Johnny de Mol het over Marco Borsato heeft. Dan is het niet zomaar koffiepraat, dan zit er een geschiedenis achter. En ja, ik zit ook met mijn kop thee voor de buis, afstandsbediening in de hand, en denk: wacht, wie moet hier nu eigenlijk wat aan wie uitleggen?
Johnny, die zelf een tante heeft die zo stug is als oud brood — Linda de Mol, die nog steeds geen ja of nee zegt over haar rol in het Voice-drama — durft nu te vragen of Marco Borsato niet eerst eens aan tafel moet komen. Alsof Marco de enige is die nog iets moet goedmaken. Alsof wij, gewone mensen met een Netflix-account en een schuldgevoel over te veel snacks, alleen maar wachten op zijn verklaring.
Maar even serieus: waarom is Marco nog steeds het gezicht van dit alles? Omdat hij zong? Omdat hij huilde? Omdat hij lang genoeg stil was? Of juist omdat hij later iets zei? Ik weet het niet. Maar wat ik wel weet: de familie De Mol is ook niet bepaald een open boek. John de Mol, vader van Johnny, beloofde nog maar net dat hij terug zou komen in een gesprek met Tim Hofman… en toen? Stilte. Alsof het gesprek verdronk in de koffiezetapparaat.
Dus nee, Johnny, voordat jij vraagt wie er nu moet praten — misschien eerst even kijken bij je eigen bank? Want als wij allemaal moeten komen buigen met een microfoon onder onze neus, dan mag jouw familie ook niet achter de bankkast blijven zitten.
Het gaat niet om wie het eerst praat. Het gaat om wie echt iets zegt. En nu hoor ik vooral geklets. Van iedereen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘