Kok kiest zijn zelf

De kamer zit vol met glimmende ogen, een PowerPoint van 78 slides en een pitch van bijna twee uur. En dan, als afsluiter: een statige blik, een diepe ademhaling, en de zin die elk jaar opnieuw de ronde doet in de boardrooms van Zaandam tot Eindhoven: *‘We voelen de opdracht.’* Alsof emotie een certificaat is. Alsof empathie een KPI is. Alsof ‘voelen’ iets zegt over rendement.
Niemand voelt hier iets. Wat er gebeurt, is marktvervalsing. Philip Kok, met zijn gebruikelijke dosis academisch onheil, schraapt de schil van de mythe: de klassieke pitch selecteert niet de beste partij. Ze selecteert de beste *pitcher*. De meest overtuigende imitator van competentie. De meest getrainde verteller van fictie. De winnaar is niet degene met de beste strategie, maar degene die het meest overtuigend doet alsof hij die heeft.
En dat is precies waarom opdrachtgevers jaar na jaar falen. Omdat ze denken dat een presentatie een audit is. Omdat ze geloven dat een goed verhaal een goed bedrijfsplan vervangt. Omdat ze in poldermodus blijven steken: iedereen krijgt een kans, iedereen mag meedoen, en uiteindelijk wint degene die het langst kan praten zonder een echte vraag te beantwoorden.
Maar waar gaat het om? Om ROI. Om schaal. Om uitvoering. Niet om een goed geklede man met een droge keel en een TEDx-achtergrond. En toch blijven we dit circus financieren. Miljoenen manuren, honderden juridische reviews, ongekend veel koffie – allemaal geïnvesteerd in een ritueel dat niets zegt over prestatie, en alles over theatraliteit.
Wat Kok terecht aangeeft, is geen nieuw inzicht – het is een open deur die al twintig jaar wacht op een schouder. Maar de waarheid is te hard voor de gemiddelde communicatiedirecteur: als je een pitch organiseert, zoek je niet de beste partner. Je zoekt de beste imitator van een partner.
De oplossing? Stop met het toneelstuk. Begin met testprojecten. Geef kleine budgetten, meetbare doelen, en verleng alleen als er sprake is van waarde. Geen verhalen, geen visies, geen ‘synergie’. Alleen cijfers. Alleen resultaat. Alleen dat telt.
Want in een wereld waarin een overtuigend ‘ja’ makkelijker is dan een bewezen ‘klaar’, is de klassieke pitch niet meer dan een overbodige auditie voor mensen die nooit zullen optreden.
De toekomst heet selectie op performance. Niet op presentatie.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business