Het is een vreemd gevoel, zegt Luuk Ikink. Niet meer terugkeren naar de plek waar alles nog zo levendig is. De oude studio van RTL Boulevard, waar vroeger het nieuws werd gemaakt, de lachers, de spanningen, de kopjes koffie tussen de takes – daar is hij sinds die dag niet meer geweest. Die dag. De moord op Peter R. de Vries. Vijf jaar geleden. Alsof de tijd stopte toen de kogels vielen.
Gisteren stond RTL er stil bij. Niet met veel bombarie, maar met zorg. Geen grote speech, geen tranen op het scherm. Gewoon een moment. Een stilte. Collega’s die praten over wie hij was. Niet alleen de held, niet alleen de heldhaftige advocaat, maar de man met de das scheef, die lachte om een domme mop en serieus werd bij een onrecht.
Maar Luuk? Die zegt: “Ik kan er niet meer heen.” Niet uit angst. Niet uit haat. Maar uit respect. Alsof de ruimte te vol is geworden. Te zwaar. Alsof elke stoel, elk scherm, elke camera nog fluistert: hier was hij. Hier stond hij. Hier zei hij: “Dit is niet oké.”
Ik snap het. Soms is het niet laf om weg te blijven. Soms is het juist moed. Je beschermt je herinnering. Je houdt het heilig. Niet door te schreeuwen, maar door stil te zijn. Door niet te gaan. Door te zeggen: daar hoor ik niet meer.
En toch. De studio is er nog. Leeg. Of vol met anderen. Met nieuwe gezichten. Nieuwe lachers. Nieuwe kopjes koffie. Maar zonder hem. En zonder Luuk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘