Weer iemand die stopt met radio luisteren terwijl ze zelf nog aan de knoppen zit. Marieke Elsinga stapt op uit de ochtendshow van Qmusic. Niet omdat het publiek haar mist, nee, omdat het publiek haar juist te veel ziet. Of hoort. Of voelt. “Irritant en hysterisch”, zeggen mensen. Alsof dat een verrassing is. Alsof je na jaren dagelijks dezelfde stem, hetzelfde gelach, dezelfde opmerkingen over het weer – “Het wordt vandaag wisselend, net als mijn humeur!” – nog verwacht dat iedereen in extase raakt.
Ik zeg niks. Ik hoor ook bij de mensen die haar niet als ochtendkoffie willen. Maar stoppen? Dat is geen straf, hoor. Dat is promotie. Ze gaat nu een lunchprogramma maken. Alsof eten op zich al niet genoeg stress is. Nu moet je ook nog praten terwijl mensen proberen te lunchen. “Geniet van je broodje”, zegt Marieke, terwijl jij je kaas er net af likt. “We gaan het vandaag écht gaan doen!” roept ze, en jij denkt: ik wil gewoon rustig mijn zalm pitten.
Maar goed, wie ben ik? Ik zit hier ook elke week tegen de media aan te schoppen alsof ik een wasknijper op mijn neus heb. En toch blijf ik. Net als de rest. We haten het, maar we luisteren. We klagen, maar we klikken. We zeggen “ze is hysterisch”, maar we weten niet eens wat we willen. Een stille radio? Een vrouw die nooit lacht? Of juist een vrouw die altijd lacht?
Marieke stopt. De ochtend wordt stiller. De socials worden drukker. En ik? Ik zet de radio zachter. Niet omdat ik het niet meer trek, maar omdat mijn buurman boos wordt als ik lacht om dingen die niet grappig zijn. Zoals het nieuws. Zoals de radio. Zoals het feit dat we allemaal denken dat we recht hebben op een perfecte stem in ons hoofd van zeven tot negen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘