‘Iedereen heeft wat te geven.’ Wat een heerlijke, pluimveeachtige uitspraak. Alsof generositeit een valuta is in plaats van een verkapte vorm van financiële zelfmoord. Marnix Geus, voormalig topman van HPB, liet zijn pak en zijn bonus achter om ‘een betere wereld’ te bouwen. Mooi. Noble. En economisch volkomen onverantwoord.
Want laat me je iets vertellen over mensen die ‘iets beters’ zoeken: ze zijn meestal gefaald in het echte spel. Of ze zijn bang geworden van hun eigen successen. Geus, met zijn zachte ogen en zijn vage aura van ‘zingeving’, past perfect in het Nederlandse narratief van de uitgebrande high-flyer die denkt dat hij iets betekent als hij zich inzet voor ‘de gemeenschap’. Maar wie betaalt er eigenlijk voor zijn retoriek?
De waarheid? Zijn vertrek uit de corporate wereld was geen keuze. Het was een vlucht. Een exit waarvoor hij zelf de exit-memo schreef. En nu zit hij op podia, praat over ‘waarden’, ‘impact’ en ‘gave’, terwijl hij nog steeds leeft van het kapitaal dat hij verdiende in de wereld die hij nu veracht. Ironisch? Nee. Hypocriet.
Ik heb niets tegen idealisme — als het rendeert. Maar Geus’ ‘betere wereld’ is een wereld zonder ROI, zonder schaal, zonder verantwoording. Een wereld waarin ‘mooie gesprekken’ doorgaan voor inhoud. Alsof een podcast over ‘geven’ iets verandert in de structurele ellende van onderwijs, zorg of armoede. Nee. Het verandert enkel hoe Geus in de spiegel kijkt.
En wat zegt HPB hierover? Niets. Natuurlijk niet. Ze zijn tevreden dat hij weg is. Een man die twijfelt aan de logica van winst, is geen asset in een bedrijf dat nog moet concurreren. Geus dacht dat hij een missie had. HPB wist beter: hij had een midlife-crisis met budget.
Zijn terugblik? Waarschijnlijk ‘positief’. Maar wie kijkt er niet positief terug op een keuze die hem populair maakt bij mensen die niks produceren? De prijs? Een leven lang worden geïnterviewd over ‘zingeving’, terwijl hij nooit heeft uitgelegd hoe je armoede écht aanpakt — met structuur, met kapitaal, met scherpe keuzes.
De wereld heeft geen behoefte aan mensen die weglopen. De wereld heeft behoefte aan mensen die blijven en transformeren. Geus koos voor het sentiment. En daarmee voor irrelevante.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Marnix Geus is irrelevant
Share with friends:
