Eerst dacht ik: weer zo’n zondagse boottocht met muziek uit een speakerbox. Maar nee. Dit was oorlog. Op het water van Sneek. Tegen de wind in. En tegen de Meilandjes.
Ik hoorde het al op de achtergrond van mijn WhatsApp: “Ze zijn er weer.” Niet de ganzen. Niet de buurman met zijn speedboot. Nee, hét gezin uit de reclames. Met de vlag uit de motor. En de camera’s al aan.
Een Fries meisje, jas tot op de grond, zei: “Om te kotsen.” Niet over de windvlaag. Niet over de prijs van de koffie. Maar over de aanblik. Martien. Z’n vrouw. Z’n kind. Lopend over de kade. Alsof het hun stad was. Alsof Sneek een decor was. En dat is het punt.
Want dat is wat ze doen. Ze filmen. Ze lachen. Ze zeggen “lekker!” bij dingen die niet lekker zijn. En wij moeten genieten. Van hun genot. Maar de Friezen? Die kijken. En denken hardop: “Waarom?”
Ik snap het. Sneek is geen pretpark. Het is een plek waar mensen werken. Waar boten worden gerepareerd. Waar je niet hoeft te schreeuwen om serieus genomen te worden. En dan komt dit gezin uit de zon, met hun “hé, wat gezellig!” en denken ze dat iedereen meedoet.
RTL noemt het een “realityserie”. Ik noem het: verkeerd parkeren. Emotioneel. Want je parkeert niet zomaar in een stad als Sneek. Zeker niet als je bekend bent van “lekker eten” en “lachen met de buurman”. Dan moet je wel inwoner zijn. Of tenminste: bescheiden.
Maar goed. De serie komt eraan. De kijkcijfers zullen stijgen. En de Friezen? Die zullen blijven kijken. Omdat ze het niet kunnen laten. Omdat het net zo pijnlijk is als een blaar op je hiel. En toch loop je door.
Maar één ding is duidelijk: als je in Friesland iets wilt doen, zorg dan dat je niet opvalt. Of juist wel. Maar wees dan bereid op de reactie. En die is nu: “Bah.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘