Maurits had het weer druk met zichzelf. Zijn ochtend begon niet met koffie, nee, schatje, dat is zo negentiger. Hij stond in de keuken met een bamboeschepje alsof hij in een zen-tempel was geboren, bezig met het ceremonieel opschuimen van iets wat Carla op slag ‘dat groene spul’ noemde.
Ceremonial Grade, eerste oogst, puur Japanse oorsprong – alsof hij een fles Château Margaux aan het ontkurken was. Hij hield het blik omhoog alsof het een trofee was: dit was geen thee, dit was een mindset. Een statement. Een man van nu, met een focus op flow, performance en esthetisch verantwoord consumeren.
Carla keek op van haar krant. Liefje, als het in mijn keuken niet past qua kleur of vorm, dan bestaat het niet. En dit blikje ziet eruit alsof het van een Japanse schoolreisje komt. Vreselijk.
Maar Maurits liet zich niet kelderen. Dit is geen product, schat, dit is een ritueel. Eerste oogst, eerste klasse. Optimalisatie van de ochtendroutine. Je hersenen scherp, je aura geshaveld, je glow op 11. Je moet er alleen voor staan. En ja, het kost wat, maar succes heeft nu eenmaal een prijs.
Ze nam een slok van zijn zogenaamde ‘ceremonieel’ brouwsel. En dan? Het smaakte naar zomerse tuin, fris, licht bitter, met een fluweelzachte nasmaak. Geen chemische nasleep, geen koffieschok. Gewoon: helderheid.
Oké, zei ze, terwijl ze het lege kopje langzaam neerzette. Het ziet er nog steeds belachelijk uit op mijn aanrecht. Maar… ik voel me wel twintig procent productiever. En als dit ding jouw ego opkrikt én mij wakker maakt zonder dat ik er een halve liter melk doorheen moet jagen, dan is het toegestaan.
Uiteindelijk won het product. Niet omdat het er mooi uitzag in de keuken, maar omdat het werkte. Pure, eerlijke smaak, eersteklas verwerking, en een dosis rust in een wereld die nooit stopt. En ja, Carla koopt het nu zelf – in een kleur die wel past. Natuurlijk.
Kortom: kijk hier