Er is een man met een snor die denkt dat hij alles mag. Jan Slagter, van MAX, denkt: als de één niet wil, wil de ander misschien wel. En zo schuift hij zijn eigen zender naar voren alsof het om een stoel bij de kapper gaat. “Wij doen het wel,” roept hij, terwijl hij met zijn ogen rolt naar de AvroTros.
Maar wacht. Ben Cramer? Imca Marina? Op het Songfestival? Alsof we teruggaan naar de tijd van platenspelers en broekpakken met wijde pijpen. Ik hoor al de buren roepen: “Zet dat ding zachter, het klinkt als oma’s verjaardag!”
Het is allemaal zo gek niet. MAX zoekt aandacht. En het Songfestival is nu eenmaal het moment waarop iedereen, zelfs oma, even de afstandsbediening oppakt. Maar moet het dan met een artiest uit de jaren waarin we nog dachten dat “moderne muziek” betekende: zingen met een vinger in de lucht?
Ik zeg niet dat Ben Cramer geen charme heeft. Maar stel je voor: hij op het podium, in een glimmend pak, terwijl Israël juist wint. Dan denken we allemaal: “O ja, we deden dit vroeger ook, met een glimlach en zonder nadenken.”
Misschien is dat precies wat MAX wil. Terug naar simpel. Terug naar vroeger. Terug naar een tijd waarin je nog kon doen alsof je de wereld niet zag.
Maar ik blijf het vreemd vinden. Alsof je een oude trui aantrekt die je al tien keer hebt weggegeven.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘