Meta geldt op pijn

Een bedrijf dat reclame verkoopt aan gokzuchtigen, gericht op mensen die al in het register staan van degenen die níet mogen gokken, is geen technologiebedrijf meer. Het is een casino met een serverpark. En toch blijft Meta, met de kalmte van een bankier in een crisis, miljoenen aantrekken uit advertenties van illegale gokoperatoren – gericht op de kwetsbaarsten. Niet per ongeluk. Maar precies daarop afgesteld.
BNR ontdekte wat iedereen die ooit een Facebook-pagina beheerde al vermoedde: gokadvertenties, vaak van anonieme, ongeautoriseerde aanbieders, worden gericht op gebruikers met een profiel dat duidt op verslaving. Zoekgedrag, demografische patronen, klikhistorie – het algoritme weet wie zwak is. En waar zwakte is, is geld te verdienen. Meta weet dat. En doet niets. Integendeel: het incasseert.
De cynici zullen zeggen: ‘Het is maar data.’ Alsof data neutraal is. Alsof een algoritme geen morele verantwoordelijkheid draagt zodra het systematisch mensen aanspreekt die staan geregistreerd als risicogroep. Maar bij Meta is morele verantwoordelijkheid een overheadkost. En overheadkosten worden gesneden, niet gecommitteerd.
Wat hier gebeurt, is geen bug. Het is een feature. Het model van Meta is niet gebaseerd op ethische grenzen, maar op schaal. En schaal betekent: alles monitoren, alles targeten, alles verkopen. Zelfs hoop. Zeker hoop. Want wie hoopt op een keerpunt, een grote winst, een redding uit de schulden, is de ideale klant voor een illegale goksite. En wie die klant systematisch aantrekt via geofencing, lookalike audiences en psychografische profiling, is geen slachtoffer van misbruik – het is de leverancier.
De Nederlandse overheid roept om regulering, de Kansspelautoriteit tikt zachtjes op de balustrade, maar niemand durft het echte probleem aan: Meta verdient aan de wanhoop die het zelf in kaart brengt. En zolang de prijs per klik lager is dan de schade die het veroorzaakt, zal het nooit stoppen. Want in de economie van aandacht is pijn de meest winstgevende grondstof.
Wie denkt dat digitale ethiek iets met beleid te maken heeft, heeft het mis. Het heeft te maken met businessmodellen. En het model van Meta is simpel: als het genoeg oplevert, is het toegestaan.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business