Je zit daar, thee in de hand, afstandsbediening in de aanslag. Je kijkt naar het nieuws en denkt: wéér een BN’er met een verhaal. Maar dan hoor je: ‘Ik viel in slaap’. En even is het geen show meer. Dan is het gewoon eng.
Marieke Elsinga, bekend van alles wat maar op tv komt, bevestigt ineens iets wat eerst via een zogenaamd juicekanaal naar buiten kwam. Reality FBI noemt het. Alsof het een misdaadserie is. Maar het is haar leven. Ze viel in slaap achter het stuur. En dat ongeval? Daar had ze bewust niets over gezegd. Tot nu.
Ik snap het wel. Waar begin je? Bij de schaamte? De vermoeidheid? Of gewoon bij: ik was moe, ik dacht dat ik het wel reed, en dan – plof – het gaat mis. Geen drama, geen rood haar, gewoon: menselijke fout. Maar in deze tijd? Als je beroemd bent, is een fout meteen nieuws. En nieuws wordt juice. En juice wordt weer nieuws.
Ik hoorde het en dacht: zou ik het vertellen? Of juist zwijgen? Zij koos eerst voor stilte. Nu kiest ze voor eerlijkheid. Maar het voelt alsof je eerst moet wachten tot iemand het voor je verkoopt, voordat je mag praten.
En wij? Wij kijken. We klikken. We schrikken. En dan? Dan drinken we verder van onze thee. Alsof het niets met ons te maken heeft. Maar het heeft wél. Elke ouder, elke werknemer, elke mens met een agenda die vol zit – we zijn allemaal moe. Alleen zeggen we het niet. We rijden door. Totdat we niet meer kunnen.
Dus nee, dit is niet weer een verhaal over een BN’er die te veel doet. Dit is een verhaal over iedereen die denkt: ik red het wel. Totdat het misgaat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘