Gelukkig had ik de afstandsbediening binnen handbereik. Want toen Donny Roelvink zijn mond opendeed, dacht ik even: heb ik per ongeluk een documentaire over prehistorische denkbeelden aangezet? Nee hoor. Gewoon gewoon weer een avondje Nederland. Renze Klamer is terug, en hij begint met Donny. Alsof je na een lange vakantie weer thuiskomt en de eerste die je ziet je buurman is die altijd met een haakse slag op zijn fiets fietst.
Maar dan komt Olcay Gulsen. En opeens is het alsof iemand het licht aandoet in een kelder vol onuitgepakte dozen. Ze zit daar, kalm, helder, en zegt gewoon: dit is eng. Niet dramatisch, niet schreeuwend, gewoon: dit is eng. Alsof ze een kind vertelt dat je niet met vreemde mannen mee moet gaan. Alleen dan over ideeën. En dat is precies wat het nodig had.
Ik dacht eerst: o jee, weer zo’n talkshow waarin iedereen elkaar lief is en niks zegt. Maar nee. Olcay zei wat iedereen dacht, alleen dan zonder schreeuwen. Geen gebulder, geen gekrakeel. Gewoon een zin: “Het is heel eng gedachtegoed.” En bam. Midden in de borstkas. Zoals mijn oma zei als er iets niet klopte: “Daar ruik ik niks goeds van.” Dat was het. Zonder vlaggetjes, zonder fanfare.
Renze zit er wat onwennig bij, alsof hij net wakker is. Maar goed, hij is ook pas terug. Donny zit te trappelen als een hond die moet pissen. En Olcay? Die zit daar als de buurvrouw die altijd weet wat er speelt, maar nooit meedoet aan de roddelpraat. Tot nu.
En dan denk je: fijn, eindelijk iemand die durft te zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft. Maar dan bedenk je: wacht, is dit nu entertainment? Of een lesje over hoe je fatsoenlijk praat tegen mensen die anders denken? Of gewoon: een vrouw die zegt wat ze denkt, zonder dat het ophef moet zijn?
Misschien is dat juist de kracht. Geen vuurwerk. Geen drama. Gewoon: dit is niet oké. Zeggen. Rustig. Duidelijk. Met een kop thee ernaast.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘