Een theekop, een bank, een afstandsbediening. Zo houd ik het graag. Maar vandaag schudt de media weer eens met een kop thee alsof het een cocktail is. Story, het weekblad dat denkt dat drama net zo goed smaakt als thee, zet prinses Beatrix op de cover. Niet lachend met een taartje, niet zwaaiend vanaf een balkon – nee, met gebogen hoofd en hand voor haar gezicht. Alsof ze iemand ziet die haar ooit in een quiz heeft verslagen.
88 jaar. Dat is geen leeftijd, dat is een museumstuk. En toch: de toon van Story is alsof er een orkaan over het land raast. “Grote zorgen over haar mobiliteit.” Alsof ze elk moment uit een rolstoel kan rollen naar een geheime bunker in Drenthe. Maar hou nou eens op met dat geklaag. Ze is oud. Oud zijn is niet ziek zijn. Oud zijn is gewoon… minder snel lopen. Minder lachen. Meer zuchten bij het opstaan van de bank.
Ik snap de zorgen. Echt waar. Maar waarom dan zo dramatisch? Waarom niet gewoon: “Prinses Beatrix rust wat meer uit”? Nee, dan wordt het meteen een tragisch toneelstuk. Alsof we wachten op het laatste hoorntje van een ijsje dat al lang gesmolten is.
De familie zegt niks. Logisch. Wat moet je zeggen als een blad je oma op de cover zet alsof ze op het punt staat de hemel in te zweven? “Dankjewel, Story, voor die respectvolle benadering”? Nee. Dan hou je gewoon je mond en zet je een kop thee.
Want weet je wat echt zorgwekkend is? Dat we denken dat elk oude mens met een kromme rug meteen aan het einde staat. Terwijl het misschien gewoon een kwestie is van een goede stoel. Of een warme deken. Of iemand die niet schrijft alsof het einde der tijden nadert als oma moe is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘