Renze Klamer zat vast op de bank, afstandsbediening in de hand, net als wij allemaal. Maar in plaats van een gewone avond met chips en Netflix, had hij een missie: laten zien hoe de vrouw van Albert Heijn bij Eva Jinek worstelde met vragen over de cybercrisis. Klinkt als een gewone tv-avond, toch? Maar nee. AvroTros zei: “Nee, hoor, die beelden mag je niet hebben.” Alsof iemand je laat meekijken tot vlak voor het hoogtepunt, en dan de stekker eruit trekt.
Wij kijken mee, wij lachen mee, wij denken mee. Maar Renze mocht niet. Terwijl wij gewoon konden zien hoe Margaret Versteden-van Duijn – ja, die naam moet je even doorkauwen – probeerde rust te houden terwijl Eva haar onder vuur nam. En Renze? Die wilde dat ook laten zien. Maar nee. Geen toegang. Geen fragment. Niks. Alsof je een stukje pizza ziet liggen, maar er mag niet van meeten.
Waarom? AvroTros zegt niks. Geen uitleg. Geen “sorry, jongen”. Niks. Alsof ze denken: “Wij hebben het origineel, wij bepalen wat er gebeurt.” Maar wacht even. Is dit nog televisie of al een potje risico-afdeling-dominantie? De vrouw van Albert Heijn zit in de stoel van Eva, de kijker zit thuis, en Renze zit met lege handen. En wij? Wij vragen ons af: waarom mag je niet zien wat wij wel mochten zien?
Misschien is het beschermen van de beelden. Misschien is het macht. Of misschien is het gewoon een slechte dag bij de redactie. Maar het voelt raar. Alsof je een vriend belt die net een spannend verhaal vertelt, en dan zegt: “Ja, maar ik mag niet zeggen wat er gebeurde.” Dan denk je toch: kom op, zeg het dan?
De cybercrisis bij Albert Heijn is serieus. De mensen willen weten wat er gebeurt. Maar in plaats van duidelijkheid, krijgen we stukjes en beetjes. En nu ook nog eens een mediastrijdje over wie wat mag tonen. Alsof het om een exclusieve trui gaat, niet om informatie.
Renze wilde scherp zijn. Wij willen scherp zijn. Maar AvroTros zegt: “Nee.” En wij zitten weer met de vraag: wie bepaalt eigenlijk wat wij mogen zien?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘