Een jongen met een telefoon. Een man met een pet. Een vraag die klinkt als een grap, maar serieus bedoeld is. ‘Wie bent u?’ zegt de ene. ‘André van Duin,’ zegt de andere. En dan stilte. De soort stilte die je hoort bij een klas vol scholieren die net een docent zien die ze niet herkennen.
Ik zit thuis met mijn thee. Kijk dit filmpje. En denk: is dit nu triest of gewoon logisch? Want André van Duin is natuurlijk een naam die ouderen meteen herkennen. Maar jongeren? Die kennen hem misschien van ‘De Familie Mol’. Of van ‘Dik Voormekaar’. Of helemaal niet.
De jongen wilde tips. Over ondernemen. Dus hij pakt zijn telefoon, zoekt iemand die eruitziet alsof hij het gemaakt heeft. En dat is André. Ondanks de pet. Ondanks de jaren. Maar hij vraagt niet: ‘Bent u beroemd?’ Hij vraagt: ‘Wie bent u?’ En dat is eigenlijk het mooiste compliment dat je een artiest kunt geven. Niet: ‘Wat bent u beroemd,’ maar: ‘Wat bent u?’
André antwoordt rustig. Geen boosheid. Geen verhaal over vroeger. Hij geeft tips. Over werken. Over doorzetten. Over niet opgeven. Alsof hij gewoon een buurman is die je tegenkomt bij de supermarkt. En dat is precies wat hij is. Een man. Geen legende. Geen icon. Een mens met verhalen.
Ik vind het niet erg dat de jongen hem niet kent. Ik vind het juist mooi. Want als iedereen André kende, dan zou hij niet meer André zijn. Dan zou hij alleen maar een naam zijn. Een plaatje. Een mop. Maar nu? Nu is hij gewoon iemand die een gesprek voert. Met een jongen. Over het leven.
En dat is precies waarom ik dit filmpje mooi vind. Niet omdat het grappig is. Niet omdat het raar is. Maar omdat het gewoon is. Geen camera’s. Geen studio. Geen lichten. Alleen een straat. Een telefoon. En twee mensen die praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘