Weet je wat ik zo grappig vind? Dat iedereen denkt dat een nominatie voor de Televizier-prijs automatisch betekent: rokjes aan, glimlachen, en vooral: sta stil voor de camera. Alsof het een verplichte dans is. Maar Annet Malherbe? Die zegt: nee, dank je. Ik werk. Ik speel. En ik hoef niet in een jurkje te poseren om waardevol te zijn.
Ze staat op de set, bezweet, in een trui van iemand anders karakter, met een script in haar hand dat ze al voor de zoveelste keer herleest. En dan komt RTL Boulevard aanwaaien met hun microfoontjes en spotlights, alsof het een feestje is. Alsof het normaal is om midden in een zin te stoppen omdat iemand een quote wil. Alsof acteren alleen maar show is, en niet ook werk.
Maar Annet zegt: “Nee, ik doe het niet.” Niet brutaal, niet boos. Gewoon: ik heb iets beters te doen. En dat is zó verfrissend. Alsof ze zegt: kijk, ik ben hier niet voor jullie filmpjes. Ik ben hier voor het verhaal. Voor de mensen die thuis zitten en denken: oh, dat ken ik. Dat voel ik ook.
En nu staat ze dus toch genomineerd. Samen met Hendrik Jan Bökkers en Malou Gorter. Maar zonder rode loper, zonder persmoment. Alleen met haar werk. En misschien is dat wel de mooiste vorm van erkenning: gewoon, serieus genomen. Zonder poespas.
Ik vind het knap. Niet dat ze genomineerd is – dat is mooi, natuurlijk – maar dat ze weigert mee te spelen in het circus. Terwijl iedereen schreeuwt: “Kom hier, laten we er een show van maken!” zegt zij: “Nee, ik blijf gewoon hier. Bij mijn tekst. Bij mijn personage. Bij mezelf.”
En dat is precies waarom ik haar altijd al koos. Niet omdat ze beroemd is. Maar omdat ze weet waar ze staat. Zelfs als de rest van de wereld denkt dat alles moet branden van de spanning.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘