Niet de grote prijs. Niet de finale. Niet de eerste noten van ‘You Are The Reason’. Nee, John de Mol denkt terug aan een tripje naar LA. Gewoon, met Ben Saunders. Samen. Voor het werk? Voor de lol? Geen idee. Maar blijkbaar was het genoeg om nooit te vergeten.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wat moet je nou met Los Angeles? Je hebt hier pinda’s, een bank en een scherm. En toch. Soms is het juist zo’n moment tussen twee mensen – zonder publiek, zonder camera’s, zonder ‘We gaan beginnen!’ – dat blijft hangen.
Ben Saunders was de eerste winnaar van The Voice. Eén van die jongens met een stem als een donderdagavond in 2011. Je weet wel: de tijd dat we nog dachten dat talentshows ons gelukkig zouden maken. Maar hij was meer dan een stem. Hij was een begin. Het bewijs dat het kon. Dat iemand van nul naar héél ergens kon. En dat John de Mol dat nu nog weet? Dat zegt wat.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: ‘Sterven is het enige zekere in het leven.’ Mooi gezegd, maar wel triest. Maar misschien is het juist zo: dat je leven wordt gemeten in momenten die iemand anders nooit vergeet. Een reisje. Een glas wijn. Een gesprek over wat er na komt.
The Voice is nog steeds op tv. Er zijn nieuwe gezichten. Nieuwe stemmen. Nieuwe winnaars. Maar soms is het de allereerste die je blijft zien. Die je hoort, zelfs als de muziek al lang is gestopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘