Weer zo’n verhaal waar je op de bank van schrikt. Een auto-ongeluk op Ibiza. Geen zon, geen sangria, geen chillen bij het zwembad. Nee, een klap, een schreeuw, een stille hoop: alsjeblieft, laat me leven. En dan, achteraf, zeggen: “Mijn moeder heeft me gered.” Niet zomaar een gevoel. Nee, een overtuiging. Alsof de dood niet het einde is, maar een soort achterdeur.
Leontine Ruiters, ex-vrouw van Marco Borsato, moeder van een dochter die Facetune blijkbaar als tweede taal heeft, zit daar dan in de wrakke auto. Geen airbag met een grap erop, geen handsfree met “hallo schat, ik ben onderweg”, gewoon: stilte. Dan een stem. Niet via de telefoon. Niet van een hulpverlener. Maar vanbinnen. “Blijf bij bewustzijn.” En die stem? Van haar overleden moeder.
Ik zit hier met mijn thee en denk: zou ik dat horen? Of zou ik denken: “Carla, je bent geshockeerd, je verbeeldt dingen.” Maar zij wéét het. Geen twijfel. Geen “misschien was het adrenaline”. Nee, “mijn moeder was er.” En ik? Ik geloof haar. Niet omdat ik in engelen geloof, of in hemelvaart, maar omdat soms het leven zó krachtig is, dat het zelfs na de dood doorgaat.
Media maken er snel een sprookje van. “Beschermengel!” roepen ze. Maar ik denk: misschien is het gewoon moederliefde. Die niet stopt bij een grafsteen. Die meegaat in de auto. Die ingrijpt bij een bocht op Ibiza.
En dan denk ik: ik hoop dat mijn moeder ook zo sterk is. Als ik ooit in zo’n wrak zit. Als de wereld kantelt. Als alleen een stem nog helpt. Dan maar een stem uit het verleden. Dan maar een moeder die zegt: “Blijf bij bewustzijn.” Want soms is dat genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘